Średniowieczna
Nazwa pochodzi od epoki w której była tworzona. Cechowało ją bardzo silne przywiązanie do religii, przeważała jednogłosowość, surowość i ascetyzm, śpiewano a cappella. Muzyka została oparta na skalach modalnych i nastąpiła notacja, stworzenie systemu solmizacji, którą dokonał Guido z Arezzo. Jednak należy wiedzieć, że religia wywierała największy wpływ na każdą dziedzinę życia w tym czasie i muzyka była tworzona jako śpiewy religijne, które później nazwano chorałem gregoriańskim. Wywodziły się one od muzyki żydowskiej, która była jednogłosowa, wokalna czysta, ale z dużą ilością melizmatów. Na niej to właśnie apostołowie oparli ceremoniał wspólnych nabożeństw. Wykorzystali więc pieśni synagogowe odrzucając stary tekst a na to miejsce wprowadzając nowy. Chorał korzystał wyłącznie z tekstów w języku łacińskim, śpiew dozwolony był tylko mężczyznom. Sam chorał nie posiadał podziału tekstowego, a samą rytmikę wyznaczał tekst. Śpiewy chorałowe opierają się na tonacjach kościelnych, melodie zaś zapisywane były na czterech linijkach z możliwością użycia dwóch kluczy. Jako oznaczniki pojedynczych dźwięków występowały neumy. Śpiewy wywodzą się z muzyki Bliskiego Wschodu, ale rozwinęły się na terenie Starożytnego Rzymu. Na samym początku kapłani musieli mieć tekst opanowany pamięciowo. Na potrzeby chrześcijańskie na początku tworzono systemem rombowym czyli kwadracikami, zgodnie z ruchem melodii w górę lub dół. W późniejszym czasie powstały tropy i sekwencje.