Muzyka romantyzmu
Okres ten rozpoczął się w muzyce od Beethovena, po rewolucji francuskiej. Głównym celem tamtejszych kompozytorów jest łączenie religii, nauki i życia w jednym elemencie, jakim jest sztuka. Głównym motywem istnienia tego kierunku była potrzeba i pragnienie wolności. Głównymi szkołami krajowymi, które w tym czasie powstały były: niemiecka, czeska, polska, rosyjska, francuska, hiszpańska i wiele innych. Głównymi dziełami, które dały swoisty początek epoce romantyzmu w muzyce były: Sonata fortepianowa nr 14 cis-moll op. 27 nr 2 Ludwiga van Beethovena z 1801 roku, opera „Wolny strzelec” Webera z 1821 roku i wykonanie symfonii „fantastycznej” Berlioza w 1830 roku. Cechami romantyzmu są przede wszystkim: elementy narodowe, ludowe, tworzenie muzykowania domowego, rozwój wirtuozostwa, instrumentacji, tematyka fantastyczna i baśniowa, subiektywizm, indywidualizm, uczuciowość, programowość, rozluźnienie form muzycznych i wiele innych. Głównymi przedstawicielami byli: Schubert, Schumann, Paganini, Chopin, Grieg, Liszt, Wagner, Strauss, Czajkowski, Wieniawski, Moniuszko, Brahms, Weber, Berlioz i inni.