Muzyka renesansu
Muzyka ta przypada na lata około 1430-1600. Jednak przez niektórych muzyków nie jest ona wyodrębniana. Do takich muzyków należą E. Wellesz, A. Schering, H Bessemer. Sam termin w stosunku do muzyki stosowany jest od przełomu dziewiętnastego wieku i w dwudziestym wieku . Kompozytorzy epoki renesansu tworzyli w średniowiecznym systemie modalnym, ale powstanie nowej techniki zwanej fauxbourdon oraz zastosowanie chromatyki dały początek systemowi dur-moll. Razem z rozwojem akordyki coraz bardziej kunsztowny charakter miały opracowania polifoniczne oparte na zasadach kontrapunktu. Do najlepszych kompozytorów świeckich tego okresu należeli C.Janneguin, C. Gesualdo da Venosa, L. Marenzio, C de Rore, A Willaert. Jednak najbardziej wybitnymi twórcami byli O. di Lasso, J.Ockeghem, J. Brecht, G.P da Palestrina. W tym czasie powstały formy takie, jak ricercar, toccata i canzona, a pod koniec szesnastego wieku zaczęła się kształtować opera. W muzyce religijnej podstawowymi gatunkami była msza i motetem komponowanymi na chór a cappella w obsadzie pięciogłosowej z zastosowaniem kunsztownej polifonii wokalnej.