Muzyka klasycyzmu
Był to okres obejmujący lata od 1760-1820 i rozwinął się we Francji, a zwłaszcza w Wiedniu. Reprezentantem jest Ch.W.Gluck, działalność kompozytorów francuskich w czasach rewolucji, a zwłaszcza Mozarta van Beethovena, J.Haydna. W muzyce instrumentalnej zaś przez szkołę mannheimską i starowiedeńską. W dziedzinie opery przodował Mozart, ośrodki francusko-włoskie i niemieckie. W klasycyzmie skrystalizował się ostatecznie system dur-moll, nastąpiło rozwinięcie faktury instrumentalnej, zwłaszcza orkiestrowej. Do wykształcenia się formy klasycyzmu doprowadziła zasada budowy okresowej i pracy tematycznej, jak i cykl sonatowy, który stał się podstawą wszystkich zasadniczych gatunków klas muzyki instrumentalnej. Nastąpił bujny rozkwit formy wariacyjnej i na ten okres w naszym kraju przypadają początki muzyki symfonicznej muzyki fortepianowej. Tendencje klasycyzmu były bardzo rozwinięte w dziewiętnastym wieku w szkołach narodowych przykładem może być Rosja i znowu odżyły w dziewiętnastym wieku w twórczości J.Brahmsa i M. Rogera w dwudziestym wieku stałym punktem wyjścia dla neoklasycyzmu. Czasami klasycyzm w muzyce rozumie się szerzej jako okres od 1720-820, który obejmuje też szkoły przedklasowe takie, jak berlińską, mannheimską, starowiedeńską, a także klawesynistów francuskich. Do tego kierunku wracają też neoklasycyści.