Muzyka baroku
Cechą muzyki barokowej jest kontrast pomiędzy wysokimi a niskimi rejestrami, a także zarysowania podstaw harmonicznej w formie tzw. basso coninuo realizowanego najczęściej na klawesynie, organach, regale, lutni lub teorbie czy instrumencie melodycznym jakim jest viola da gamba, wiolonczela, fagot. Bas cyfrowy często jest rozbudowany i może składać z wielu instrumentów grających jednocześnie lub na zmianę. Muzyka odgrywa dużą rolę w epoce, dowodem tego jest początek datowania baroku na powstanie opery napisanej przez Jałopo Periego w 1597 roku o tytule Dafne. W tej epoce tworzyli tacy twórcy jak Johann Sebastian Bach, Georg Friedrich Haendel, Jean-Philippe Rameau. Wzrosło też zapotrzebowanie na muzykę, która ma służyć zabawie i wypełnianiu wolnego czasu. Wzrosło też zapotrzebowanie na muzyków, ale szkoły w tych czasach nie były jeszcze znane. Dlatego też muzycy musieli dużo ćwiczyć. Powstało też basso continuo, czyli zapis partii basowej za pomocą cyfr umieszczonych nad pięciolinią. Zapis ten jest podstawą akordową prawie wszystkich utworów zespołowych powstałych w epoce Baroku. Realizowano je na klawesynie w muzyce kameralnej, na organach w muzyce kościelnej.